Κάθε σκίτσο και μία ιστορία. Ένα αφήγημα της φαντασίας που την άφηνα ελεύθερη να παίξει. Κι όμως, τόσα χρόνια όλα μου τα σκίτσα τα κράταγα φυλακισμένα στο συρτάρι. Γιατί; Μη με ρωτάς, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ήρθε η ώρα να βγουν βόλτα να πάρουν αέρα! Η μουσική μου, τα σκίτσα, μου, οι ιστορίες μου, εγώ ο ίδιος, είναι η στιγμή να βγω απ’ το συρτάρι. Να αγκαλιάσω τη ζωή με έναν άλλο τρόπο.